Justus en Mingus

Onder de naam Les Oiseaux de Merde uiten Justus en Mingus hun creatieve frustratie. De designbranche neemt zichzelf extreem serieus en dat zie je terug in de meeste corporate product-video´s. Justus en Mingus doen hier niet aan mee: ze vinden zichzelf ondernemers pur sang en hebben no-nonsense ambities. Zo wil Justus alle reclame op Times Square vervangen door kunst en wil Mingus koeienhuidenschoenen uit Afrika importeren.

Justus legt uit dat hun bedrijfsnaam een vrije woordspeling* op hun achternamen is, maar ook verwijst naar hun visie op de ontkrachting van zweverige designertaal. Termen uit de designmarketing als brand loyalty en consumer trust zijn hun vreemd, legt Mingus uit. Het gaat om een anti-statement. “Onze naam grijpt op een ongebruikelijke manier aan: niemand kan het onthouden, dat is anti-marketing. Als je het niet kan schrijven, is dat jammer voor je.”

Deze kritische houding ten opzichte van commercieel design is de kern van hun tests en analyses van producten. Justus en Mingus zijn compleet onwetend en beginnen onvoorbereid met hun analysetechnieken. Het is volgens hen een manier om te reflecteren op de maatschappij. Welke standaardverwachtingen hebben we van producten en hoe komen we daar van af?

Iedereen gebruikt de hele dag door allerlei spullen, wordt het niet tijd om daarbij stil te staan?

In deze speciale hard//hoofd-rubriek gaan Justus en Mingus de komende maanden jullie productsuggesties onderzoeken en testen. Zet je designers-‘bril’ op en bedenk welk product jij graag op een specifieke non-kwaliteit of nog te bewijzen effect getest wil hebben.

Justus tipt bijvoorbeeld dat banaliteit een prima uitgangspunt is. Wat is bijvoorbeeld de invloed van muziek op de houdbaarheidsdatum van melk, of welk krachtige effect hebben sociale media op het handenwassen?

Mail je idee naar naar videoredactie@hardhoofd.com. Denk mee op hard//hoofd Facebook en zorg dat jouw product getest wordt!

Bekijk hier eerdere onderzoeken naar tandenborstels, stofzuigers en eieren van Les Oiseaux de Merde

Interview door Nienke Huitenga

* Vogel = oiseau en Bruns = (meervoud  van) bruin. Vandaar Les Oiseaux de Merde, [schijtvogels, red.].

Illustratie: beeldredactie

Televisie

Televisie is een relatief nieuw fenomeen in Nederland: zonder dat je allerlei dingen in je huis hoeft te veranderen kun je ter plekke kijken naar bijvoorbeeld dansprogramma’s, politieseries en sportevenementen. Als je een voetbalwedstrijd wilt zien hoef je niet alle meubels aan de kant te schuiven of gras in je huiskamer te laten leggen met 23 mannen die door je huis rennen, je stemt gewoon af op Studio Sport en er is voetbal. Ideaal voor de vrije uren. ***½

Theater

Het theater is over komen waaien uit Griekenland en daar al een groot succes. Grote kans dus dat hier straks ook iedereen naar het theater gaat. Het komt erop neer dat zgn. acteurs en actrices dingen nadoen, overdrijven of gewoon de hele tijd ‘doen alsof’ tegenover toeschouwers die hun mond moeten houden of ergens anders moeten gaan zitten praten. Na een uur of twee kun je weer naar huis. Wat ik tot nu toe zag was wisselend maar er waren mooie lichamen bij. ***

Ontmoeting

Je ziet het steeds vaker: mensen die elkaar ontmoeten en dan met elkaar een gesprek voeren: in een café, een restaurant, een club, of bij iemand thuis. Meestal zijn het personen die elkaar kennen, soms ook praat men voor het eerst met elkaar.

Dit soort contact is frustrerend, want je kunt elkaar niet wegklikken of doen alsof de webcam uitvalt – je bent als het ware tot elkaar veroordeeld. Bovendien moet minimaal één van de twee zich verplaatsen voor zo’n ontmoeting. Onhandig. **

Banjo

Je ziet het steeds vaker: mensen die gebiologeerd banjo spelen op een stoel naast het aquarium. Aanrader. *½

In de aanloop naar de de première van zijn voorleesperformance ‘Verkeerde Benen’ op 25 september in Theater Bellevue levert Ronald Snijders (www.normalemensen.nl) eigenzinnige en soms ook geheimzinnige stukken bij ons in.

Natuurlijk ben je prima op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op taalgebied. Taal is immers een levend ding en constant in ontwikkeling. Waar je vorige week nog wegkwam met een welgemeend “Chill” is deze week wellicht “Geil” of “Lekker” meer gepast. Dit is natuurlijk gebonden aan allerlei omstandigheden. Zo kwam ik er jaren geleden achter dat veelgebezigde uitdrukkingen op mijn (Hilversumse) schoolplein van een totaal andere orde waren dan het taalgebruik op Amsterdamse schoolpleinen. Door schade en schande ben ik snel wijzer geworden en zodoende schrapte ik juweeltjes als “Kicke” en “Mals” uit m’n vocabulaire.

Maar soms kun je wel eens een beetje klaar zijn met bijhouden wat er nu weer wel en niet gezegd mag worden. Nostalgie is nog steeds hip en er is dus niks mis mee om je heil in vroeger tijden te zoeken. Begin je zinnen eens met een peinzend uitgesproken “Nochtans” en sluit opsommingen nonchalant af met “…en wat dies meer zij.” Na een middag op het terras kun je je vrienden welgemeend bedanken voor het “genoeglijk samenzijn” en je moeder complimenteren met haar kookkunst door na elke hap luid te roepen “Welk een heerlijkheid!”

Alles met mate natuurlijk en er zijn situaties denkbaar waarin archaïsch taalgebruik niet zo handig is. Natuurlijk wel tijdens speeches en dankwoorden, maar niet in sollicitatiegesprekken of je eerste ontmoeting met je schoonfamilie. Voormits (ah!) je weloverwogen te werk gaat kun je aan zulks een hoop jolijt beleven. Verkwikkend!

Deze zomer stroomt Nederland vol met toeristen. Stephane was benieuwd of zij ook nog goede moppen kenden. Deel 3 en slot van de Zomergrap.

Deze zomer stroomt Nederland vol met toeristen. Stephane was benieuwd of zij ook nog goede moppen kenden. Deel 2 van de Zomergrap.

We leven in een zieke wereld: chemiegigant Monsanto ziet in Irak en Afghanistan nieuwe groeimarkten voor zijn genetisch gemanipuleerde zaden, de Amerikaanse koeien worden ziek omdat ze gesubsideerd mais krijgen in plaats van graan en onze maatschappij is verslaafd aan vet en suiker. Een mens moet er maar het beste van maken.

Zelf anticipeer ik regelmatig op een naderende depressie met het nuttigen van een goeie vette hap. Ik raad iedereen die zijn tenen (en andere essentiële lichaamsdelen) nog kan zien aan dat ook te doen. Het liefst maak ik m’n eigen snack, maar wanneer ik druk of lui ben wijk ik uit naar een snackbar of fastfoodketen. Mijn balkon is te klein om op te moestuinen of geiten te houden dus voorlopig zit ik nog even vast aan de bio-industrie. Echter, al is de herkomst van supermarktproducten vaak in nevelen gehuld, wanneer ik kook kan ik tenminste zelf bepalen welke ingrediënten er in m’n maaltijd verdwijnen. Voor deze tip zijn dat de volgende:

- Ciabatta of een andere stevige broodsoort
- veel gehakt
- zout, verse peper, kruiden (paprikapoeder, tijm, rozemarijn etc.)
- eieren
- uien
- twee kleuren paprika’s
- aubergine en/of courgette
- veldsla of ruccola
- kaas
- spek

De bereidingswijze kun je waarschijnlijk zelf wel uitvogelen. Ik doe één paprika en een uitje in de gehaktmix, samen met de kruiden en ongeveer drie eieren per kilo gehakt. Je krijgt mooie stevige hamburgers wanneer je ze niet in de pan bakt maar in de oven. De plaat licht invetten en op 180 graden bakken tot ze gaar zijn. Plakken courgette en/of aubergine mik ik ook in de oven met een beetje peper, zout en olie erop, de andere paprika doe ik rauw op mijn broodje. Eventueel spek en ui bakken, alles op je broodje kwakken, kaas, sla erop, en je hebt een hele degelijke hamburger.

Echte drama’s kun je met zo’n burger echter niet compenseren. Neem nu de 7-0 overwinning van Portugal van laatst. Tragisch, tragisch. Gelukkig zijn er nog een paar eieren over. Plan B kan in werking treden: bak een spiegelei, smelt er een dikke plak kaas over en drappeer het geheel op het reeds torenhoge broodje. Je krijgt je kaken er nauwelijk omheen maar het smaakt zalig. Terwijl het vet door je aderen giert kom je zeker tot rust.

Collega’s Kasper en Sanne schreven gisteren ook al over de ambigue relatie die ze met het WK hebben. Ik als pseudo-intellectueel kan mezelf natuurlijk ook niet ongestoord naar dat circus laten kijken. Wat schetst echter mijn verbazing de afgelopen anderhalve week: ik vermaak me kostelijk. Er zijn echter ook andere dingen die mijn verbazing schetsen. Ik ben namelijk in Duitsland en zoek natuurlijk de Nederlanders op om mee naar Oranje te kijken. De emoties die boven komen drijven bij winst (Oranje heeft nog niet verloren) kan je hier niet aan voorbij. We zijn omgeven door voetbalfans uit andere landen en vlak voor Sneijder de een-nul scoorde stak de Japanse sushi chef (ze kunnen echt meer dan sushi maken hoor) van één pand verder nog zijn hoofd door het raam om te vragen wat de stand was. Naast al die andere nationaliteiten die je in Berlijn tegenkomt is er natuurlijk ook nog De Duitser (van oudsher toch een beetje de vijand). Na de prachtige overwinning van afgelopen weekend kregen we plotsklaps allemaal zin in sushi en als we er toch waren konden we de Japanners onze overwinning ook wel even inpeperen. Het volgende onderwerp dat ter sprake kwam was de wedstrijd die later op de middag gespeeld zou worden: was onze liefde voor Australie groter, of onze hekel aan Duitsland. Als Australië namelijk zou verliezen van Ghana, dan was de kans heel klein dat de Duitsers de tweede ronde zouden halen. Wacht, even terugspoelen.. Onze hekel aan Duitsland?! We wonen er toch? Oei, ik weet niet zeker of de Nederlanders wel zo goed integreren.

Ach, zo kan ik nog wel even doorgaan. Waarom zou je jezelf willen onderwerpen aan zulke gevoelens? Nou, ik vind het wel interessant: als je voetbal kijkt in een Nederlandse kroeg ben je een ‘wij’ en de ‘zij’ is heel abstract. Hier in Berlijn heeft de ‘zij’ echter ook een gezicht: soms één met donker haar en smalle ogen, soms blond, bruin enzovoorts. De mogelijkheid om er een echt feest der culuren van te maken is dus aanwezig, de mogelijkheid om je emoties te botvieren op mensen van een andere nationaliteit ook. Een middenweg is het waarschijnlijkst, maar waar je niet aan kan ontkomen is een confrontatie met je eigen vooroordelen en stereotypes. En met de Nederlander in jezelf.

Voetbal is allang niet meer het exclusieve domein van de man. Ik vraag me af wat de man-vrouw verhouding is op de tribune bij een gemiddelde NAC-wedstrijd, maar bij grote internationale competities als het WK schijnt deze 50/50 te zijn. Vrouwen kijken dus evenveel naar de wedstrijden als mannen.

Nu pas is dit gegeven door de commercie ontdekt; blijkbaar heeft men jarenlang een kolossale groep potentiële troep-kopers over het hoofd gezien. Een wereldkampioenschap voetbal is namelijk hét moment om geld te verdienen met het produceren van allerlei (oranje) rotzooi. Tijdens eerdere WK en EK-edities zijn we al overspoeld met het extreem lelijke Brulshirt van de Blokker en natuurlijk de Wuppies: van deze pluizige kleine beestjes liet Albert Heijn er 15 miljoen produceren, en ze gingen schoon op. Dit jaar heeft Grolsch de Koel Server (een verrijdbare bierkoeler), kwam Heineken met een monstruositeit genaamd de Pletterpet en kwam Jupiler niet verder dan een oranje T-shirt met de tekst “Jup Holland Jup”.

Waarschijnlijk is de markt inmiddels een beetje verzadigd als het om dit soort accessoires gaat; de Hollander vindt het prima om gewoon het Brulshirt weer van de vliering te halen. Toen moet iemand tijdens een marketingvergadering bij Bavaria een Eureka-moment gehad hebben: “Jongens, ik weet het! We moeten de vrouwen hebben! Vrouwen houden van voetbal. Vrouwen houden van kleren. We gaan een oranje jurkje op de markt brengen!”. (Of zoiets.)

En het is gelukt: het populairste oranje attribuut van 2010 is niet de bierkoeler of de Pletterpet, maar de “DutchDress”, ontworpen voor Bavaria door de Nederlandse Olsay Gulsen van het merk SuperTrash. Op de publiciteitsfoto’s wordt het overigens best aardige japonnetje gedragen door voetbalvrouw Sylvie van der Vaart. In de reclame zien we eerst een meute vrij morsige Oranjesupporters in achterlijke outfits, en na de tekst “Dat kan toch anders?” verschijnt een groep fotomodellen in de oranje minijurk, vrolijk (en bh-loos) meehossend. Bavaria zorgde tijdens de wedstrijd Nederland-Denemarken voor een guerrilla-actie die onschatbaar veel publiciteit opleverde: een groep modellen was ingehuurd om tijdens de wedstrijd op de supporterstribune te gaan strippen, om op deze wijze Het Jurkje te onthullen.

De DutchDress was gratis verkrijgbaar bij aankoop van een 8-pack Bavaria, en is nu al nergens meer te vinden (op Marktplaats werd op het moment van schrijven al meer dan 40 euro geboden voor een exemplaar).

Mijn irritatie is niet gericht op Oranjefans; ik sta zelf net zo hard mee te juichen in het café als Nederland scoort. Ik kan me niet zo goed voorstellen waarom iemand die ouder is dan 5 de behoefte voelt een oranje klomp op zijn hoofd te zetten, maar dat is persoonlijk. Van mij mag iedereen er zo debiel uit zien als hij wil tijdens een voetbalwedstrijd.

Maar er is wel iets wat ik alle vrouwelijke Oranjefans wil aanraden. Word niet verleid om Bavaria-bier te kopen. Laat je niet in een kleinerend hokje plaatsen van marketing-engerds die vinden dat de mannenwereld van voetbal alleen toegankelijk is voor jou wanneer je een strak jurkje aantrekt. Elke vrouw die serieus van voetbal houdt zou zich beledigd moeten voelen door de neerbuigende wijze waarop Bavaria deze campagne heeft opgezet. Trap er niet in.

Piraten zijn al een paar jaar erg hip. Johnny Depp mag binnenkort voor de vierde keer zijn Jack Sparrow-pakje aantrekken en de Somalische piraten geven ondanks vele maatregelen hun strijd niet op. Hoe komt het dat deze figuren en hun typische, zwaar geromantiseerde cultuur zo tot de verbeelding blijven spreken? Ik zal je zeggen waarom: omdat het piratenleven avontuurlijk en gevaarlijk is. Je bent een schurk, maar ook een levensgenieter. Daar zijn de vrouwtjes gek op.

Wij zitten de hele dag op kantoor of in de studiezaal voor de duizendste keer naar nu.nl, gmail of Facebook te surfen, fantaserend over het leven op de woeste zee. Je entert handelsschepen met een ongeschoren kop en het mes tussen je vuile tanden. De buit wordt later in een schimmig café aan rum opgemaakt, terwijl er een rondborstige dame op je schoot zit en iedereen heel hard lacht om grappen die niemand verstaat. Als je wakker geschud wordt door je collega’s of studiegenoten besef je je weer hoe leeg en ongelofelijk saai je leven is.

Ik zou zeggen: pirate your life. Om te beginnen met Facebook, want die kun je op piratentaal zetten. Scroll naar beneden, klik op je huidige taal en kies ‘English (pirate)’. Het is tegelijk hilarisch en stoer. Onder de zelfobsessies van je ‘mateys’ staat nu niet meer ‘Like’ maar gewoon ‘Arr!’. Er staat niet ‘What’s on your mind?’ maar ‘What be troublin’ ye?’, wat toch spannender klinkt. Vriendverzoeken worden aangekondigd met ‘3 sorry louts think they’re yer mates’. Een iPhone wordt een AyePhone, je kijkt niet naar een filmpje maar naar een ‘bewitched portrait’ en je vrienden blijken opeens in Octobarrrr geboren te zijn. Als je offline wilt gaan, kies je ‘abandon ship’.

Zo geef je je leven toch nog een vleugje piraat. Nu nog een boot en een papegaai kopen.