Het virus wordt meestal geboren op een catwalk en verspreidt zich dan via de autoritaire claims van moderedacteuren. Hun self-fulfilling prophecies helpen het een behoorlijk eind verder, maar zoals de meeste virussen verspreiden modes zich door sociaal besmettelijk gedrag. Al helemaal bij stedelijke hipsters, wat misschien iets te maken heeft met de bevolkingsdichtheid aldaar. In de beginfase is een virus slechts subtiel aanwezig, maar dan is er ineens dag waarop iedereen een Arrafat-sjaal, Wayfarer of jaren tachtig-legging heeft.

Vandaag telde ik nog maar twee camels in de binnenstad, maar over een maand zijn dat er, denk ik, twintig. Het virus heeft dan zijn tipping point bereikt: het omslagpunt, waarna de hoeveelheid camel-kleurigen ineens heel snel groeit (ook wel de plus-een-factor genoemd).

Tel elke dag de hoeveelheid camels en achteraf zul je de datum van het tipping point kunnen bepalen. Mail aan het einde van de herfst deze datum (en het betreffende verspreidingsgebied van het virus) naar eva@hardhoofd.com dan publiceren we de resultaten van dit onwetenschappelijke onderzoek.

Foto: Kendall Rattner

Volgens neurowetenschappers van de Universiteit van San Francisco komt dat doordat we onze hersenen geen rust meer gunnen (zie hier en hier). Ieder klein momentje van nietsdoen op de wc, in de lift, bij je koffie of wachten op de bus wordt nu ingezet om iets te lezen of te spelen, om gedachtes te delen op Twitter of gewoon door te werken. Doe het niet! Zet hem uit! Kijk in een vrije minuut eens naar de lucht. Daar schijnen zich de mooiste wolkenformaties te bevinden. Leg je hersenen één minuutje te rusten in het wolkendek – volgens neurowetenschappelijk onderzoek een ervaring die je niet kunt missen. En deze tip vergeet je dan ook vast niet snel.

Bijna niemand hoeft tegenwoordig nog ’s ochtends vroeg op om eigenhandig de koeien te melken. Gelukkig maar. Melk kopen we gewoon in een pak. In de supermarkt. En toch maakt bijna iedereen zich wel een beetje zorgen dat kinderen niet meer weten dat melk van de koe komt, en niet uit de fabriek. Dan stel ik me zo voor dat diezelfde zorgen al bestonden toen de melkboer nog langs kwam om zo’n grote melkbus voor de deur te zetten. En dat de vrouwtjes uit het dorp er schande van spraken dat de kinderen niet meer wisten dat melk van de koe kwam, maar dachten dat de melkboer die bussen eigenhandig volsnoot.

Op een goede opvoeding en het nodige onderwijs na is aan dit schijnbare probleem echter niet veel te doen. Vele van ons zullen nu eenmaal nooit een koe melken, en dat is maar beter ook. De kloof tussen mens en natuur is wijd. En tenzij we zoals in The Blue Lagoon noodgedwongen stranden op een tropisch eiland, moeten we die kloof misschien ook maar gewoon accepteren. Tot op zekere hoogte. Want een onnodige vervreemding van de natuur is weer een teken van de verwerpelijke decadentie. Gesneden stukjes appel in een zakje? Moet ik nog meer zeggen?

Aardappels hoef je tegenwoordig niet meer te schillen: die koop je gekruid en wel in een zakje. Rijst kopen we in voorverpakte stoombuideltjes (ofzo) en maïs groeit in een blik. We raken steeds meer en meer vervreemd van ons eten, tot het punt dat het werkelijk niet meer dan voedsel is. Maar eten klaarmaken (het woord koken is soms nauwelijks nog van toepassing) hoeft niet altijd zo snel mogelijk te gaan.

Toen ik voor het eerst in Griekenland kwam, zag ik een vrouwtje aan haar keukentafel één voor één de linzen voor de soep sorteren. Ik merkte tegen iemand anders op dat dit vrouwtje wel een beetje lui was, dat ze dat zo langzaam deed, totdat diegene me uitlegde dat haar geduldige arbeid noodzakelijk was om de steentjes uit de linzen te verwijderen. Dat was nog eens soep. Niets was aan de willekeur overgelaten. Elke linze was met zorg geselecteerd.

Illustratie: Baukje Stamm

Vorige week maakte ik een gerecht met kikkererwten. Het deed me terugdenken aan mijn vroege jeugd, toen mijn moeder zelf hummus (lees: choemoes) maakte, omdat het nog niet kant en klaar in de supermarkt verkrijgbaar was. Ze weekte de kikkererwten dan (minstens) een paar uur in water, waardoor het vliesje zacht werd, en dan zaten we met elkaar om de keukentafel kikkererwten te pellen (RTL5 bestond nog niet). Daar maakten we dan de lekkerste hummus van de wereld van. Omdat we ze stuk voor stuk zelf gepeld hadden.

Het klinkt misschien zonde van de tijd, maar dat valt wel mee. Het kan gewoon voor de tv, met een kop thee, onder een goed gesprek, of onder de voetbal.

Ik weet het, je staat nog niet echt te springen. Maar vertrouw me; de voldoening wacht op je.

PS Om op een enigszins constructieve noot te eindigen, geef ik er een recept voor hummus bij. Het recept, hoewel simpel, is van de grote gastronome Claudia Roden, zij het dat de hoeveelheden naar smaak veranderd kunnen worden:

250 gr kikkererwten, een nacht geweekt
zout
sap van 2 citroenen (ik denk dat ze kleine citroenen bedoelt)
2-3 tenen knoflook, fijgehakt
6 eetlepels tehina/tahin (sesampasta, verkrijgbaar in de Turkse winkel)
4 eetlepels extra vergine olijfolie
evt. 1 theelepel paprikapoeder
evt. 2 eetlepels fijngehakte bladpeterselie

Kook de gepelde erwten 2 uur in schoon water (luie mensen hoeven de erwten niet te pellen, alhoewel dit niet bevorderlijk is voor het eindresultaat). Check of ze goed zacht zijn. Voeg pas na een uur zout toe. Giet ze af, maar bewaar het kookvocht. Draai de erwten met behulp van wat kookvocht tot een gladde pasta in de mixer. Voeg de tehina, citroen, knoflook en 2 eetlepels olie toe. Zet de mixer weer aan en voeg zo nodig extra kookvocht toe om de juiste consistentie te bereiken. Smeer het uit over een bord en garneer met olijfolie, paprikapoeder en peterselie.

Ik hou persoonlijk van warme kikkererwten, op smaak gebracht met citroen en olijfolie, over de hummus heen. Hou daarvoor een deel van de erwten apart en pas de rest van de hoeveelheden aan.

Justus en Mingus

Onder de naam Les Oiseaux de Merde uiten Justus en Mingus hun creatieve frustratie. De designbranche neemt zichzelf extreem serieus en dat zie je terug in de meeste corporate product-video´s. Justus en Mingus doen hier niet aan mee: ze vinden zichzelf ondernemers pur sang en hebben no-nonsense ambities. Zo wil Justus alle reclame op Times Square vervangen door kunst en wil Mingus koeienhuidenschoenen uit Afrika importeren.

Justus legt uit dat hun bedrijfsnaam een vrije woordspeling* op hun achternamen is, maar ook verwijst naar hun visie op de ontkrachting van zweverige designertaal. Termen uit de designmarketing als brand loyalty en consumer trust zijn hun vreemd, legt Mingus uit. Het gaat om een anti-statement. “Onze naam grijpt op een ongebruikelijke manier aan: niemand kan het onthouden, dat is anti-marketing. Als je het niet kan schrijven, is dat jammer voor je.”

Deze kritische houding ten opzichte van commercieel design is de kern van hun tests en analyses van producten. Justus en Mingus zijn compleet onwetend en beginnen onvoorbereid met hun analysetechnieken. Het is volgens hen een manier om te reflecteren op de maatschappij. Welke standaardverwachtingen hebben we van producten en hoe komen we daar van af?

Iedereen gebruikt de hele dag door allerlei spullen, wordt het niet tijd om daarbij stil te staan?

In deze speciale hard//hoofd-rubriek gaan Justus en Mingus de komende maanden jullie productsuggesties onderzoeken en testen. Zet je designers-‘bril’ op en bedenk welk product jij graag op een specifieke non-kwaliteit of nog te bewijzen effect getest wil hebben.

Justus tipt bijvoorbeeld dat banaliteit een prima uitgangspunt is. Wat is bijvoorbeeld de invloed van muziek op de houdbaarheidsdatum van melk, of welk krachtige effect hebben sociale media op het handenwassen?

Mail je idee naar naar videoredactie@hardhoofd.com. Denk mee op hard//hoofd Facebook en zorg dat jouw product getest wordt!

Bekijk hier eerdere onderzoeken naar tandenborstels, stofzuigers en eieren van Les Oiseaux de Merde

Interview door Nienke Huitenga

* Vogel = oiseau en Bruns = (meervoud  van) bruin. Vandaar Les Oiseaux de Merde, [schijtvogels, red.].

Voor de start van het nieuwe seizoen schreef Sofie, samen met Job de Jong, een liedje over het einde van de zomer…

“De zomer is voorbij” van Sofie van Dijck. Muziek i.s.m. Job de Jong.

Vraag me niet waarom ik naar Bangkok ga. Waarschijnlijk zou ik dan zeggen: ‘Vraag me niet waarom ik naar Bangkok ga’. Naast me, aan het raam, zit een Filippijnse jongen in zo een pullover waarvan de hals pas bij de navel ophoudt. Het is een sympathieke, opgeruimde jongen uit Manila, die, enigszins misplaatst, Rommel heet. Rommel werkt voor zijn vader, iets met vastgoed. We praten over de politiek. Ik vertrouw hem toe dat ik aan Ding Dong’s campagne heb meegewerkt en Rommel knikt bemoedigend, maar bekent dat hij niet weet wie dat is. Rommel is voor zichzelf begonnen, hij vliegt naar Bangkok voor zaken. Op Siquijor vonden ze het maar niets dat ik naar Bangkok ga. Eigenlijk vind ik het ook maar niets. Bernd vond het al helemaal een slecht idee. Hij zat aan de bar met zijn handen om een biertje gevouwen en schudde verdrietig het hoofd. ‘Thailand is al heel lang niet meer wat het was!’ en iedereen aan de bar was het roerend met hem eens. Ik zei dat ik ook al heel lang niet meer weet wie ik was, maar niemand reageerde erop en ook mijzelf is het niet helemaal duidelijk wat ik daar precies mee wilde zeggen. In Thailand ga ik geheime dingen doen, want mijn weg naar geluk loopt langs een geheim bestaan. Wat dat geheime bestaan precies is, dat moet ik nog uitzoeken. Nu zou ik mij kunnen ontdoen van mijn vermomming als backpacker en Bangkok als sekstoerist kunnen betreden, maar ik ben A: niet oud of dik en B: het ontbreekt mij aan een fatsoenlijke fetisj. De enige fetisj die ik heb is een aanzienlijke interesse in de vrouwelijke bovenarm. Daar heb ik mij kort zorgen over gemaakt, totdat ik de woorden ‘arm’ en ‘fetisj’ door de zoekmachine haalde en door de volgende bekentenis gerust werd gesteld.

‘I have an arm fetisj… …I don’t think it is a bad fetisj because at least it is something you get to see every day.’

Illustratie: Baukje Stamm

Het is natuurlijk ook een beetje banaal om een geheim bestaan als sekstoerist in Thailand te beginnen. Erg origineel is het niet. Ik zoek een andere vermomming, maar kom er niet uit. Bernd zit overigens gewoon naast me in het vliegtuig, aan het gangpad. Waarom hij me is gevolgd naar het land dat niet meer is wat het was, is me een raadsel. Hij hangt in zijn stoel als een peer met schouders en staart trots naar zijn buik, die bij elke ademhaling het uitklaptafeltje een stukje optilt. Bernd tikt me aan en wijst ernaar, grinnikend: ‘Mijn buikademhaling is perfect’. Ik ken Bernd inmiddels beter dan mij lief is. Zo weet ik bijvoorbeeld precies wanneer hij in zijn neus peutert, ook wanneer ik met mijn rug naar hem toe sta. Dan voel ik, als het ware, hoe hij eerst zijn adem inhoudt en dan het kraakbeen in zijn neus met alle beschikbare vingers te lijf gaat, precies op de hoogte van mijn schouderbladen. Het klinkt alsof iemand in de verte een natte kip ontbeent.

Rommel vraagt wat ik doe. Ik zeg: ‘Ik schrijf een boek’. Ik zeg het bescheiden, want het schrijven van een boek is niet iets om mee te pronken, vooral als je er helemaal niet zeker van bent dat het ooit af komt. Rommel wil weten waarover mijn boek gaat en ik geef hem er een gepast vaag antwoord op. Hij lijkt helaas niet onder de indruk. Volgens mij heeft Rommel veel vrienden die boeken schrijven. ‘Als het niets wordt, dan kan je er altijd een vampier in stoppen’. Daar heeft Rommel natuurlijk gelijk in.

Rommel gelooft in bagels. Hij heeft het plan om een grootschalige bagel-keten in zuidoost-Azië op te zetten. Rommel maakt zich ook grote zorgen over het verschil tussen arm en rijk, wat hem siert, want Rommel is ontzettend rijk. Hij heeft altijd grote moeite gehad met het gat in bagels, dat vindt hij verspilling. Hij zegt: ‘Ik vind de gaten in bagels een typisch voorbeeld van de consumptiemaatschappij’. Het is het uitgangspunt van zijn concept voor de bagel-keten. Als Bernd diep genoeg in slaap is om zich nergens mee te kunnen bemoeien, laat Rommel de ontwerpen zien. Elk restaurant bestaat uit twee verdiepingen. De tweede verdieping is een duur familierestaurant. De bagels op de kaart zijn zó groot, dat een hele familie van één bagel kan eten. Uit een technisch nogal ingewikkeld systeem met onder andere hydraulische pompen valt de bestelde bagel uit een glazen koker op de eettafel. De bagel wordt echter in het geheel gebakken, zonder gat in het midden, zodat de bagel die op de eettafel valt aanvankelijk maar een sandwich is. Op de eettafel zit een draaiknop waarmee bepaald kan worden wat de grootte is van het gat dat uit de bagel gesneden zal worden. Als er eenmaal een grootte is geselecteerd, dan komt er uit hetzelfde ingewikkelde systeem met onder andere hydraulische pompen een rond mes dat van de sandwich een bagel maakt. Het binnenste van de bagel verdwijnt in de eettafel en valt een verdieping lager op een kleiner eettafeltje van een uitzonderlijk goedkoop restaurant. Zo bedient dezelfde bagel twee verschillende restaurants in twee totaal verschillende prijsklassen. De rijke familie op de tweede verdieping bepaalt dus de grootte van de portie van de beduidend armere bezoekers van het restaurant op de eerste verdieping én er wordt niets van de bagel verspilt. In de eerste fase wil Rommel de keten in Hong Kong, Bangkok, Kuala Lumpur, Shanghai en Tokyo uitrollen.

Hij voegt eraan toe dat als dit plan werkt, hij een soortgelijk plan heeft voor een soep-restaurant. Rommel biedt me aan om mee te doen. Hij zegt: ‘I see you believe in bagels too’. Ik geloof ook in bagels, dat heeft Rommel goed gezien. Dankbaar neem ik zijn vermomming aan.

Wordt vervolgd

Foto 1916

In augustus 1916 varen op een boot met de naam “Ada van Holland”, genoemd naar de gravin van Holland (1188-1223). 1916 was het jaar waarin de eerste praktische toepassing van zomertijd werd ingevoerd door de Duitse regering, tussen 30 april 1916 en 1 oktober 1916. Dit vond plaats tijdens de Eerste Wereldoorlog waarin Nederland neutraal was.

Zomerserie foto 3: Varen en Weidevogeldrollen
Foto uit 1922

Weidevogeldrollen

- Hè, hè, dat was nou echt even lekker.
- Op de spiraalvormige weidevogeldrollen na, was het inderdaad een best geslaagde picknick. God, wat krijg je die kak moeilijk tussen je tenen vandaan, volgens mij is het er nog steeds niet helemaal af. Ze
zouden een bordje bij dat weiland moeten zetten: ‘picknicken op eigen risico’.
- Hang dan even je voeten buiten boord.
- Ja, zo meteen. Als we wat dieper zijn.
- Ben je weer bang voor slierten? Waterplanten die zich om je enkels strengelen en je naar de bodem trekken?
- Heus niet.
- Of bloeddorstige futen? Die onderwater je tenen eraf trekken met hun venijnige futensnavels.
- Dat zijn geen futen, maar meerkoeten.
- Of snorkelende mannen, die een kick krijgen bij het zien van pootjebadende meisjes.
- Pff, blote meisjesvoeten met weidevogeldrollen zeker.
- Of… Hee, een adelaar! Kijk! Daar vliegt die. Prachtig.
- What-ever.
- Whatever Whatever.
- Whatever Whatever Whatever.
- Hij duikt! Hij duikt voor de muis. Echt zo vet.
- Wie?
- Die adelaar.
- O.
Jij bent eigenlijk echt zo’n stadskind, dat helemaal uit der dak gaat bij het zien van een koe in een weiland of van een vogel. ‘Natuur, wow, tjeemie wat gaaf’, ik vind dat persoonlijk tamelijk
aanstellerig.
- Jij bent gewoon een pessimist met een boerenachtergrond.
- Pff.
Mag ik zo eens sturen?

Dialoog: Annabel Troost

Zomerserie foto 2: Picknick

Foto uit de jaren 50

Picknicken in de natuur!
Allereerst moet u een goede locatie in gedachte hebben, waar u op het gemak en in alle rust van mekaars gezelschap en van het eten kunt genieten. Vermijd drukke wegen en vervelende zaken zoals dichtst-
bijzijnde mierenhopen of andere insecten.
Neem zeker zonnecrème, fruit en dranken mee, deze zijn belangrijk en qua drank blijft water de beste keuze. Voor volwassenen kan een klein beetje wijn zeer lekker smaken, maar bedenk dat de warmte de uitwerking kan versterken, waardoor u tijdens de terugreis negatieve effecten kunt ondervinden.

Zomerserie foto 1: Wandervogel

Foto uit de jaren 20

Fijn met je tent de natuur in!
Deze jongens trokken erop uit om wat van de natuur te zien en om zich bezig te houden met de echt belangrijke zaken van het leven, zoals vriendschap, natuur, solidariteit, vrijheid en broederschap.

Foto uit 1922

Weidevogeldrollen

- Hè, hè, dat was nou echt even lekker.
- Op de spiraalvormige weidevogeldrollen na, was het inderdaad een best geslaagde picknick. God, wat krijg je die kak moeilijk tussen je tenen vandaan, volgens mij is het er nog steeds niet helemaal af. Ze
zouden een bordje bij dat weiland moeten zetten: ‘picknicken op eigen risico’.
- Hang dan even je voeten buiten boord.
- Ja, zo meteen. Als we wat dieper zijn.
- Ben je weer bang voor slierten? Waterplanten die zich om je enkels strengelen en je naar de bodem trekken?
- Heus niet.
- Of bloeddorstige futen? Die onderwater je tenen eraf trekken met hun venijnige futensnavels.
- Dat zijn geen futen, maar meerkoeten.
- Of snorkelende mannen, die een kick krijgen bij het zien van pootjebadende meisjes.
- Pff, blote meisjesvoeten met weidevogeldrollen zeker.
- Of… Hee, een adelaar! Kijk! Daar vliegt die. Prachtig.
- What-ever.
- Whatever Whatever.
- Whatever Whatever Whatever.
- Hij duikt! Hij duikt voor de muis. Echt zo vet.
- Wie?
- Die adelaar.
- O.
Jij bent eigenlijk echt zo’n stadskind, dat helemaal uit der dak gaat bij het zien van een koe in een weiland of van een vogel. ‘Natuur, wow, tjeemie wat gaaf’, ik vind dat persoonlijk tamelijk
aanstellerig.
- Jij bent gewoon een pessimist met een boerenachtergrond.
- Pff.
Mag ik zo eens sturen?

Dialoog: Annabel Troost

Zomerserie foto 2: Picknick

Foto uit de jaren 50

Picknicken in de natuur!
Allereerst moet u een goede locatie in gedachte hebben, waar u op het gemak en in alle rust van mekaars gezelschap en van het eten kunt genieten. Vermijd drukke wegen en vervelende zaken zoals dichtst-
bijzijnde mierenhopen of andere insecten.
Neem zeker zonnecrème, fruit en dranken mee, deze zijn belangrijk en qua drank blijft water de beste keuze. Voor volwassenen kan een klein beetje wijn zeer lekker smaken, maar bedenk dat de warmte de uitwerking kan versterken, waardoor u tijdens de terugreis negatieve effecten kunt ondervinden.

Zomerserie foto 1: Wandervogel

Foto uit de jaren 20

Fijn met je tent de natuur in!
Deze jongens trokken erop uit om wat van de natuur te zien en om zich bezig te houden met de echt belangrijke zaken van het leven, zoals vriendschap, natuur, solidariteit, vrijheid en broederschap.

01. The Zombies – Summertime [1965]
02. Scott Walker – The Old Man’s Back Again (Dedicated To The Neo-Stalinist Regime) [1969]
03. David Bowie – In The Heat Of The Morning [1967]
04. Love – A House Is Not A Motel [1967]
05. The Who – Sunrise [1967]
06. Syd Barrett – Dominoes [1970]
07. Big Star – Watch The Sunrise [1972]
08. Belle and Sebastian – A Summer Wasting [1998]
09. The Stone Roses – Waterfall [1989]
10. Pixies – Ana [1990]
11. Surfer Blood – Take It Easy [2010]
12. Queens Of The Stone Age – Feel Good Hit Of The Summer [2000]
13. Supergrass – Sun Hits The Sky [1997]
14. Broken Social Scene – Looks Just Like The Sun [2002]
15. The Flaming Lips – Buggin’ [1999]
16. Beck – Cellphone’s Dead [2006]
17. Caribou – Odessa [2010]
18. Ariel Pink’s Haunted Graffiti – Beverly Kills [2010]
19. The Black Keys – Too Afraid To Love [2010]
20. Broken Bells – The High Road [2010]
21. Morrissey – The Lazy Sunbathers [1994]
22. Yo La Tengo – The Summer [1990]
23. Pulp – Sunrise [2001]
24. R.E.M. – Beachball [2001]
25. Paul and Linda McCartney – The Back Seat Of My Car [1971]
26. The Beach Boys – Surf’s Up [1971]
27. (Bonustrack) Kraftwerk – Autobahn [1974]

Beluister de hele lijst hier: http://open.spotify.com/user/kaaasgaaf/playlist/2kEShK9lhGTDIpgGe7W3k4

Deze zomer heeft iedereen een kans het stokje over te nemen.
Maak een reactie op de estafette XII van Sarah Mei Herman en win een plek in de estafette. Stuur jouw foto voor 31 augustus naar mirte@hardhoofd.com.

Foto XII: Sarah Mei Herman (Nederland)
http://www.sarahmeiherman.nl

Foto XI: Bo Polak (Nederland)
http://bopolak.com/index.html

Foto X: Maarten Kal (Nederland)
http://www.maartenkal.com/index.html

Foto IX: Taina Lagoeiro (Nederland)

Foto VIII: Jaap Hermans (Nederland)
www.sik-bits.com

Foto VII : Aukje Dekker (Nederland)
www.aukjedekker.nl

Foto VI : Meier Boersma (Nederland)

Foto V: Dim Balsem (Nederland)
www.dimbalsem.com

Foto IV: John Nordh (Zweden)
http://thecloudpuffdays.blogspot.com

Foto III: Nina Süsstrunk (Zwitserland)
www.ninasuesstrunk.ch

Foto II: Ornella Cacace (Zwitserland)
www.ornellacacace.com

Foto I: Noya Zeltser (Israël)