Voor de start van het nieuwe seizoen schreef Sofie, samen met Job de Jong, een liedje over het einde van de zomer…

“De zomer is voorbij” van Sofie van Dijck. Muziek i.s.m. Job de Jong. ]]> http://www.hardhoofd.com/2010/09/07/hardhoofd-lied-i-de-zomer-is-voorbij/feed/ 0 http://www.hardhoofd.com/2010/09/06/binnenzee/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=binnenzee http://www.hardhoofd.com/2010/09/06/binnenzee/#comments Mon, 06 Sep 2010 13:49:59 +0000 Beeldredactie http://www.hardhoofd.com/?p=10305 Beeld: Saskia de Brauw Een Chinese wijsgeer zei ooit: “We moeten terug naar een systeem waarin we met knopen kunnen communiceren.” ]]> Saskia de Brauw studeerde textiel aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Ze werkte afgelopen zomer vier weken in en rondom IJmuiden met vijf andere kunstenaars aan het project “Binnenzee”, waarvan dit het resultaat is.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

1. Knoop met veren en vlieg; zeegroen; zwart/witte veer; vinddatum 13 juni 2010; vindplaats Kennemerboulevard; N 52˚ 27.524’ E 4˚ 33.518’; (no 17d) 2.Vissestaart; grijs/wit; vis; vinddatum 6 juli 2010; vindplaats Kennemerstrand; 52˚45.666, 4˚56.295; (no.46) 3. Ballon; geel; plastic; vinddatum 13 augustus 2010; vindplaats Kennemerstrand; N 52˚45.666’ E 4˚ 56.295’; (no 110) 4. Visdraad; indigo blauw; nylon; vinddatum 13 juni 2010; vindplaats duinrand tussen Zuidpier en cafe ZiltaanZee; 52˚ 27.397’ E 4˚ 33.462’; (no. 14) 5. Vleugel; zeemeeuw; vinddatum 4 juli 210; vindplaats Zuidpier; N 52˚ 27.822’ E 4˚ 32.841’; (no 95) 6. Plat touw; wit; grijs/bruin geworden; vinddatum 27 juni 2010; vindplaats Leonarduskade; N 52˚ 27.693’ E 4˚ 34.855’; (no 41).

lieve lezer

ik ben soms moedeloos maar ik wil u niet laten zitten
-niet alleen in ieder geval
niet in stilte in ieder geval
niet zonder poëzie in ieder geval

ik las dat schrijvers en dichters vooral een rol in de oppositie is toebedeeld
in de maatschappij bedoel ik

ik geloof niet dat ik ergens tegen ben
behalve tegen pijn en zoiets is zinloos
zoals u goed weet

de kleine pijn die als een loden stootkogel in mijn rechterhand rust
is zeer zeker even rond
en even zwaar als de uwe

op mijn kogel staat de naam van mijn vader
op mijn kogel staat ‘hope dies last’

ik wil u niet laten zitten
wellicht heeft u liever dat ik dat wel doe
zeg dat toch niet hardop
we hebben alleen elkaar

laten we altijd luisteren als iemand op straat ons vraagt naar de weg
laten we altijd luisteren als iemand in de tram schuddend jezus aanroept
laten we altijd luisteren als iemand voor de deur onze naam schreeuwt
ook al willen we het echt niet

we zijn niet alleen

laat ons geloven in het huwelijk met het vreemde
laat ons geloven in de grootsheid van de stem van een volk
laat ons geloven in kleine bleke lege kokkels als matroesjka’s in een poppenhuis
in een lappenhut op een zolder van een woning in een vinexwijk
in baambrugge

laten we altijd bemoedigend glimlachen als iemand met een oranje pet
in zijn linkerhand de vreugde van een land probeert vast te klauwen in de vorm van blauwe rode en witte ballonnen

Deze zomer heeft iedereen de kans gehad het stokje over te nemen. Door de leuke reacties hebben we besloten dat jullie, lezers van hard//hoofd, de komende tijd de estafette mogen voortzetten.

Wil je graag deelnemen aan de estafette, reageer dan op de winnende foto van Martijn Savenije en wie weet is jouw foto de volgende.
Stuur je fotografische reactie voor 26 september naar beeldredactie@hardhoofd.com.

Foto XIII: Martijn Ph. Savenije (Amsterdam)
http://www.martijnsavenije.nl

Foto XII: Sarah Mei Herman (Nederland)
http://www.sarahmeiherman.nl

Foto XI: Bo Polak (Nederland)
http://bopolak.com/index.html

Foto X: Maarten Kal (Nederland)
http://www.maartenkal.com/index.html

Foto IX: Taina Lagoeiro (Nederland)

Foto VIII: Jaap Hermans (Nederland)
www.sik-bits.com

Foto VII : Aukje Dekker (Nederland)
www.aukjedekker.nl

De Geotaggers kaart van New York

Het is een wonderlijke spiegel: een plattegrond van de stad zoals die door ons wordt vastgelegd, een beeld van ons beeld. Een stad wordt zo steeds meer gereduceerd tot haar bekende plekken. We kennen steden vaak al van films en foto’s voordat we ze gezien hebben, en wanneer we ze dan bezoeken is het deels ook om te kunnen bevestigen dat Rome, New York en Parijs inderdaad hun Sint Pieter, Manhattan en Eiffeltoren hebben. Bladerend door deze atlas stemt het dan wat somber als je bedenkt dat de donkere plekken waarschijnlijk steeds donkerder zullen worden en de lichte plekken van de kaart verdwijnen. Maar zelfs de grootste zwartkijker zal moeten toegeven dat deze beelden-van-beelden toch wonderschone plaatjes zijn.

De move is bedacht door Mundo Clavers , een van de voormannen van de dance crew Ravers Clavers. Het lijkt misschien op de shake van Elvis Presley of op de losse knie-enkel coördinatie uit de klassieke Charleston routine… maar dit is toch echt een keiharde dancehall move.

Het nummer waar Precious en Divalicious op dansen is van singjay Mr Vegas - Gallis/Sassa Step. De Ravers Clavers waren daar niet zo blij mee, ze hadden zelf een nummer laten mixen, maar Mr. Vegas had al alle aandacht getrokken met zijn Sassa Step competitie.

Check de video, leer de Sassa Step en begin je eigen competitie!

en op YouTube:

Hieronder nog een Bogle opfrisser:

Ook op YouTube:

Vraag me niet waarom ik naar Bangkok ga. Waarschijnlijk zou ik dan zeggen: ‘Vraag me niet waarom ik naar Bangkok ga’. Naast me, aan het raam, zit een Filippijnse jongen in zo een pullover waarvan de hals pas bij de navel ophoudt. Het is een sympathieke, opgeruimde jongen uit Manila, die, enigszins misplaatst, Rommel heet. Rommel werkt voor zijn vader, iets met vastgoed. We praten over de politiek. Ik vertrouw hem toe dat ik aan Ding Dong’s campagne heb meegewerkt en Rommel knikt bemoedigend, maar bekent dat hij niet weet wie dat is. Rommel is voor zichzelf begonnen, hij vliegt naar Bangkok voor zaken. Op Siquijor vonden ze het maar niets dat ik naar Bangkok ga. Eigenlijk vind ik het ook maar niets. Bernd vond het al helemaal een slecht idee. Hij zat aan de bar met zijn handen om een biertje gevouwen en schudde verdrietig het hoofd. ‘Thailand is al heel lang niet meer wat het was!’ en iedereen aan de bar was het roerend met hem eens. Ik zei dat ik ook al heel lang niet meer weet wie ik was, maar niemand reageerde erop en ook mijzelf is het niet helemaal duidelijk wat ik daar precies mee wilde zeggen. In Thailand ga ik geheime dingen doen, want mijn weg naar geluk loopt langs een geheim bestaan. Wat dat geheime bestaan precies is, dat moet ik nog uitzoeken. Nu zou ik mij kunnen ontdoen van mijn vermomming als backpacker en Bangkok als sekstoerist kunnen betreden, maar ik ben A: niet oud of dik en B: het ontbreekt mij aan een fatsoenlijke fetisj. De enige fetisj die ik heb is een aanzienlijke interesse in de vrouwelijke bovenarm. Daar heb ik mij kort zorgen over gemaakt, totdat ik de woorden ‘arm’ en ‘fetisj’ door de zoekmachine haalde en door de volgende bekentenis gerust werd gesteld.

‘I have an arm fetisj… …I don’t think it is a bad fetisj because at least it is something you get to see every day.’

Illustratie: Baukje Stamm

Het is natuurlijk ook een beetje banaal om een geheim bestaan als sekstoerist in Thailand te beginnen. Erg origineel is het niet. Ik zoek een andere vermomming, maar kom er niet uit. Bernd zit overigens gewoon naast me in het vliegtuig, aan het gangpad. Waarom hij me is gevolgd naar het land dat niet meer is wat het was, is me een raadsel. Hij hangt in zijn stoel als een peer met schouders en staart trots naar zijn buik, die bij elke ademhaling het uitklaptafeltje een stukje optilt. Bernd tikt me aan en wijst ernaar, grinnikend: ‘Mijn buikademhaling is perfect’. Ik ken Bernd inmiddels beter dan mij lief is. Zo weet ik bijvoorbeeld precies wanneer hij in zijn neus peutert, ook wanneer ik met mijn rug naar hem toe sta. Dan voel ik, als het ware, hoe hij eerst zijn adem inhoudt en dan het kraakbeen in zijn neus met alle beschikbare vingers te lijf gaat, precies op de hoogte van mijn schouderbladen. Het klinkt alsof iemand in de verte een natte kip ontbeent.

Rommel vraagt wat ik doe. Ik zeg: ‘Ik schrijf een boek’. Ik zeg het bescheiden, want het schrijven van een boek is niet iets om mee te pronken, vooral als je er helemaal niet zeker van bent dat het ooit af komt. Rommel wil weten waarover mijn boek gaat en ik geef hem er een gepast vaag antwoord op. Hij lijkt helaas niet onder de indruk. Volgens mij heeft Rommel veel vrienden die boeken schrijven. ‘Als het niets wordt, dan kan je er altijd een vampier in stoppen’. Daar heeft Rommel natuurlijk gelijk in.

Rommel gelooft in bagels. Hij heeft het plan om een grootschalige bagel-keten in zuidoost-Azië op te zetten. Rommel maakt zich ook grote zorgen over het verschil tussen arm en rijk, wat hem siert, want Rommel is ontzettend rijk. Hij heeft altijd grote moeite gehad met het gat in bagels, dat vindt hij verspilling. Hij zegt: ‘Ik vind de gaten in bagels een typisch voorbeeld van de consumptiemaatschappij’. Het is het uitgangspunt van zijn concept voor de bagel-keten. Als Bernd diep genoeg in slaap is om zich nergens mee te kunnen bemoeien, laat Rommel de ontwerpen zien. Elk restaurant bestaat uit twee verdiepingen. De tweede verdieping is een duur familierestaurant. De bagels op de kaart zijn zó groot, dat een hele familie van één bagel kan eten. Uit een technisch nogal ingewikkeld systeem met onder andere hydraulische pompen valt de bestelde bagel uit een glazen koker op de eettafel. De bagel wordt echter in het geheel gebakken, zonder gat in het midden, zodat de bagel die op de eettafel valt aanvankelijk maar een sandwich is. Op de eettafel zit een draaiknop waarmee bepaald kan worden wat de grootte is van het gat dat uit de bagel gesneden zal worden. Als er eenmaal een grootte is geselecteerd, dan komt er uit hetzelfde ingewikkelde systeem met onder andere hydraulische pompen een rond mes dat van de sandwich een bagel maakt. Het binnenste van de bagel verdwijnt in de eettafel en valt een verdieping lager op een kleiner eettafeltje van een uitzonderlijk goedkoop restaurant. Zo bedient dezelfde bagel twee verschillende restaurants in twee totaal verschillende prijsklassen. De rijke familie op de tweede verdieping bepaalt dus de grootte van de portie van de beduidend armere bezoekers van het restaurant op de eerste verdieping én er wordt niets van de bagel verspilt. In de eerste fase wil Rommel de keten in Hong Kong, Bangkok, Kuala Lumpur, Shanghai en Tokyo uitrollen.

Hij voegt eraan toe dat als dit plan werkt, hij een soortgelijk plan heeft voor een soep-restaurant. Rommel biedt me aan om mee te doen. Hij zegt: ‘I see you believe in bagels too’. Ik geloof ook in bagels, dat heeft Rommel goed gezien. Dankbaar neem ik zijn vermomming aan.

Wordt vervolgd

Beeld: David Wasch

Veerman is mijn vriend. Zo noem je iemand waar je al drie jaar lang elke woensdagmiddag een praatje mee maakt. Een echt praatje, niet werkgerelateerd. Natuurlijk begint het wel met werk als hij de kleurstaaltjes uit een envelop schudt, zorgvuldig rangschikt op mijn bureau (primair naast pastel, het totaalplaatje telt), en me eventueel nog op een bijzonder goedgelukte nuance wijst. Maar zodra ik hiervan een aantekening heb gemaakt zakt hij terug in zijn stoel en praten we over andere zaken. Het weer, de file. Een grappig berichtje in de ochtendkrant. Het praatje is vaste prik.

Vandaag gaat Veerman niet zitten. Hij blijft staan en omklemt zijn envelop met beide handen. Zijn voorhoofd rimpelt als hij zijn wenkbrauwen smekend optrekt. ‘Een gunst?’ Veerman knikt. ‘Ze heeft niet lang meer. Ik had gedacht dat het eerder.. Het was steeds net niet. Niets voor haar. Maar gisteren is het me gelukt en nu dacht ik.. Ze zou het zo’n eer vinden. Iets blijvends.’ Ik aarzel. De kleur waar Veerman het over heeft moet de basis vormen van onze zomerlijn. Niet elke naam klopt. ‘Hoe heet je moeder?’ Camilla. Een klassieke naam, overweegbaar. Ik kijk van de envelop op naar Veermans vermoeide gezicht. Ik rek mijn besluit nog even. Je hebt niet elke dag iemands geluk in de hand. Als ik na een lange minuut minzaam knik houdt Veerman een zucht niet binnen. Met plotselinge zwier stalt hij de staaltjes uit. Mijn ogen worden groot. Veerman wil iets zeggen maar sluit zijn mond en glimlacht. Ik pak het middelste staaltje en voel.. ontroering. Deze kleur! Schoonheid. Vervoering. Jeugdherinneringen van het prettige soort. Ik kijk Veerman sprakeloos aan. Nu hij mijn woord heeft, heeft Veerman plotseling haast. Bij de deur houdt hij stil. Zijn mistroostige blik wordt een dankbare knik. We maken geen praatje.

De directeur klapt in zijn handen. Een onnodig gebaar, de vergadering zwijgt. Voor hem ligt een waaier van cijfers en resultaten. De directeur fronst. Naast hem zit Juniper, met haar pen in de aanslag. Ze bijt geconcentreerd op haar lip. Juniper van de boekhouding.. Ik was nog assistent verfbenoemer toen Juniper bij ons kwam. Juniper met haar ranke gestalte. Haar vlecht in de kleur van de herfstlijn. Juniper die mijn naam niet onthoudt.. Ze noteert de aanwezigen. ‘Dat is met één É’. Ik leg een warme klank in mijn stem. Ze kijkt op, knikt afwezig. Dat geeft de doorslag.

Veerman’s nieuwe kleur veegt de frons van ieders gezicht. Een moment van stilte, dan een kakafonie. Juniper houdt het niet bij. Haastig notuleert ze het gejubel.
Veerman leunt ontspannen achterover en neemt alle lof welwillend in ontvangst. De vouwen glijden uit zijn gezicht. Het gezegevier verstomt en ik merk dat iedereen verwachtingsvol naar mij kijkt. Mijn keel klopt. De nieuwe kleur staat of valt met een passende naam..

‘Juniper.’

Verbijsterde gezichten.

‘Juniper,’ mompel ik nogmaals, zachter.

Mijn baas slaat met vlakke hand op tafel.

‘Briljant! En wat een verhaal!’

Ik kijk Juniper aan. In haar grote ogen lees ik niets. Een voorzichtige glimlach. Mieke van Marketing maakt driftig aantekeningen. Een aantal aanwezigen beginnen te klappen. Mijn ogen vinden Veerman. Zijn spierwitte handen omklemmen de tafel. Hij heft langzaam zijn hoofd. Haastig verplaats ik mijn blik naar Junipers gezicht. Haar glimlach groeit.
Juniper’s brede glimlach. Ik arrangeer zorgvuldig plakjes rode biet en geitenkaas op mijn vork en breng deze naar haar lippen. Bevallig neemt ze een hap. Haar eigen bord onaangeroerd, ze praat te vlug om te eten. ‘China liefje, China! En alles wordt betaald. Het komt hier vast ook in de kranten. Bewaar je het wel?’ Trouw beloof ik dat ik alles uitknip. Plakboeken vol als het moet. Het Paleis van de Partij wordt geheel Juniper geverfd en Juniper mag het gaan onthullen. De Chinezen smulden van ons verhaal, net als iedereen. Dat heeft Mieke toch handig gedaan. Hoewel ik moet toegeven dat Juniper het niet nodig heeft. Die kleur verkoopt zichzelf. Jarenlang heb ik geworsteld, gejankt om de nuances. Gebroken ligt tussen ei en melk maar hoe noem je een mengsel van room en warmwit? Juniper is daarentegen gewoon.. Juniper. Een kleur als een langverwachte thuiskomst. Haar ogen weerspiegelen de kaarsvlam.

‘Het is maar voor twee weken’

Ik glimlach en pers mijn lippen op elkaar zodat ik de verassing niet verraad.

Ik peuter aan mijn nagels. In het felle TL-licht van de aankomsthal zie je duidelijk restjes verf. Ik verberg mijn handen in mijn jas. Ik wil dat ze straks haar ogen uitkijkt.
De schuifdeuren gaan open. De stroom reizigers dunt alsmaar verder uit. Geen Juniper. Heeft ze haar vlucht gemist? Ongerust haal ik verhaal bij de informatiebalie. Gegevens niet bekend. Vier uur en twee vluchten later geef ik het op.

Mijn antwoordapparaat knippert. Één nieuw bericht. Junipers zachte klinkt..

‘Het spijt me, maar Xian Ho en ik.. Het was onvermijdelijk.’

Bedroefd?

‘Als woordvoerder van de Grote Leider kan hij mijn visumaanvraag versnellen, dus dat is verder geen probleem. Stuur je alsjeblieft mijn spullen? Nogmaals, het spijt me.’

Bijna.

‘Zorg goed voor jezelf.’

Ik leun met mijn voorhoofd tegen de muur. De lucht van verse verft bijt in mijn neus. Het hele huis Juniper, voor haar. Mijn tranen vlekken de muur.

Ik zorg helemaal niet goed voor mezelf. Ik eet en douche sporadisch, scheren staat niet meer op de kaart. Op werk kijken mensen net iets te lang. Van gefluister naar geforceerd gebabbel als ik binnenkom. Veerman is met de Noorderzon vertrokken. Ik doe navraag bij Mieke.

‘Veerman? Verlof voor onbepaalde tijd. Moet zijn moeder begraven. Heel sneu allemaal. Loopbaangeluk lijkt dan zo relatief.’

Miekes ernstige zucht verbloemt niet dat ze denkt aan de grote zak geld die Veerman kreeg voor zijn kleur. Ik neem me voor Veerman aan te schieten zodra hij terugkomt. Gedeelde smart is halve smart.

Ik staar naar het plafond. De wekker is een half uur geleden gegaan maar ik kom niet rechtop. Mijn ledematen voelen zwaar en alles draait. Na het douchen ruik ik mijn lichaam nog steeds.

Als ik twee uur te laat en in een overhemd van gisteren de lift uit strompel stap ik middenin een gekkenhuis. Rinkelende telefoons en mensen benen in paniek heen en weer. De directeur slaat woedend zijn deur dicht. Miekes ogen zijn rood en haar stem klinkt schel. Op mijn verbaasde blik duwt ze een krant in mijn gezicht. Ik strijk de pagina’s glad. Drie aandoenlijke Chinese peuters die net zijn gaan wisselen glimlachen me breed toe. Daaronder schreeuwen vette letters: ‘Juniper maakt drie kinderen koud!’ Uit het bijbehorende artikel leer ik dat door een te hoge concentratie lood in combinatie met een uitgekiende hoeveelheid dioxide onze nieuwe zomerlijn aan drie peuters het levenheeft gekost. Nog eens achtentachtig werknemers van het Paleis opgenomen met spoedeisende klachten. De Partijwoordvoerder laat weten dat deze ‘aanslag op de nationale gezondheid’ niet onbestraft blijft. Vertegenwoordigster verffabrikant vastgehouden en verhoord in het Partijgevang..’ Keer op keer lees ik die laatste zin. Te midden van alle paniek voel ik een lach opborrelen. Weggestopt in een Chinese cel, veroordeeld tot verrotting. Dat zal die lichtekooi leren! De heftige emotie doet me duizelen. Mijn hart klopt in mijn oren. Ik overzie de chaos en besluit een snipperdag te nemen. Tot aan de liftdeuren hoor ik Miekes gesnik.

Thuis haal ik de toiletpot net. Ik trek mijn maaginhoud twee keer door maar de duizeligheid blijft. Ik hou mijn polsen onder de koude kraan en kijk in de spiegel. Ik probeer een glimlach. Deze dag is een feest, haar verraad wordt gestraft! Drie dode kinderen en achtentachtig acute gevallen.. Woordvoer je daar maar eens uit.
Vanuit de spiegel staren twee diep weggezonken ogen me aan. Mijn krijtwitte gezicht contrasteert met de muur. De Juniper muur. Mijn glimlach hapert, ik breng mijn hand omhoog. Met bevende vingers betast ik mijn voortand. Hij wiebelt.

Deze zomer stroomt Nederland vol met toeristen. Stephane was benieuwd of zij ook nog goede moppen kenden. Deel 3 en slot van de Zomergrap.

Beeld: David Wasch

‘Een man die Indisch kookt, dat is ideaal, daar mag je wel een paar minpunten tegenover zetten.’ Mijn dochter telefoneert in de tuin met een vriendin. Af en toe nipt ze van haar wijn. Het glas houdt ze aan de steel vast. Dat heeft mijn vrouw Simone haar geleerd. Ze spreekt luid terwijl ze traag naar de heg loopt en één voor één de blaadjes van de takken plukt. Ze denkt bekeken te worden door het zootje mannen dat hier rondloopt.

Het is al aardig druk in de woonkamer, waar vandaag mijn verjaardag wordt gevierd door vrienden en familie, die op hun beurt vrijgezelle vrienden en vriendinnen hebben meegenomen. Zevenenzeventig ben ik vandaag geworden. Van een groot feest voor mijn zeventigste verjaardag was het niet gekomen en vorig jaar was mijn dochter in het buitenland, en die moest er toch echt bij zijn, vond Simone. Het toilet wordt gretig gebruikt, vooral om de haren op hun plaats te leggen in de spiegel. Ik zie dat de mannen polo’s dragen, of colberts op een T-shirt. Zo nu en dan glijdt er één langs het raam waarop mijn dochter sierlijk haar haren achter haar oren wegstopt. Ze weet dat ik hier aan het raam zit, maar een dochter waar je trots op kan zijn is ze al lang niet meer. ‘Ik moet gauw aan de man’ hoor ik haar zeggen. Iedereen is druk met elkaar in gesprek en lijkt zich te vermaken. Er staat een tekenfilm op voor de kinderen en naast mij staat een tafel vol met drank, appeltaart en andere lekkernijen. Ik zit in mijn stoel en overzie het feest. Mijn glas, mijn stuk taart en de afstandsbediening zijn binnen handbereik. Als ik me straks verveel zet ik misschien de televisie op een ander kanaal en doe ik alsof ik me erger aan de tekenfilmfiguren.

Tussen de mensen zie ik een kroezige, niet te temmen bos haar. Het zwarte jongetje neemt zowaar een stuk taart en tapt moppen met de dochter van de buren. Ik zal hiervan Simone op de hoogte moeten stellen. Het is nota bene mijn verjaardag.

‘Simone.’ Ik sjor aan de arm van mijn lieve vrouw, mooi gebruind door de Franse campingzon. Ik blijf naar het jongetje kijken. In mijn ooghoek zie ik hoe Simone haar mes in een chocoladetaart laat zitten, die op het punt stond zorgvuldig in acht gelijke stukken te worden gesneden.

‘Ja, Nelson. Wat is er?’ zegt ze geërgerd. Ze schikt zich graag in de rol van gastvrouw en wenst daar niet in gestoord te worden.

‘Wat doet dat vuile negertje hier.’ Ik wijs hem aan. Terwijl ik mijn vinger op hem richt en nauwkeurig zijn handelingen volg, voel ik Simone’s verontwaardigde blik op mijn gezicht branden. Ziet ze dan niet hoe dat joch bezig is het feest te verstieren? Ze kan zich bepaalde dingen enorm aantrekken. Is een vrouwentrekje, werd mij eens verteld door een collega.

‘Nelson!’ Ze stamelt een beetje en kijkt gekrenkt van me weg. Aanstellerij van de bovenste plank. ‘Hoe durf je, let eens op je woorden.’

‘Ja, ik dacht laten we het beestje bij zijn naam noemen, de situatie verbloemen heeft nooit iemand geholpen, hij zit nota bene met zijn poten aan het gebak. Ik ken hem niet, laat staan dat ik zijn felicitaties heb mogen ontvangen. Het is van een ongekende….’

‘Hij is de zoon van een oud-collega van me.’ onderbreekt ze mij op felle toon, want ik had nog wel even door kunnen gaan. ‘Ik heb haar uitgenodigd.’

‘Zoon van een oud-collega?’ Ik heb vandaag genoeg rondingen gezien, maar geen negerinnen. Louter brunettes en blondines, bloedrode lippen en witte wijn. ‘Schenk mij alsjeblieft nog een glaasje in, Simone. De fles staat op tafel.’

‘Ja, oud-collega, ze staat daar bij de boekenkast.’ Simone wijst een blonde vrouw aan, één zoals er zoveel zijn op de wereld.

Ik wenk een man met een colbert op een T-shirt. Hij reageert niet en dus wenk ik nog een keer. Ja, deze oude man wenkt je godverdomme, wil even een glas wijn en kan niet bij de fles. Ik wijs hem de fles aan. De man stapt uit zijn kringetje met andere mannen met colberts op T-shirts en vrouwen met fleurige rokken, loopt verveeld naar de fles en rijkt mij deze aan. Ik schenk mezelf een glas in, heb ik verdiend.

‘Ze kan geen kinderen krijgen’ braakt Simone in mijn oor. ‘dus heeft ze besloten een jongetje uit Afrika te adopteren. Hij heet Tamo en hij komt uit Ghana als ik mij niet vergis, maar het kan ook Senegal zijn. Vraag het haar, misschien dat je op je oude dag je horizon nog weet te verbreden.’ Boos pakt ze haar werk weer op. De chocoladetaart wordt bruut gevierendeeld.

Iemand heeft muziek op gezet. Het slaat aan. De tafel wordt aan de kant geschoven en er wordt gedanst. Simone houdt van dansen. Ze is er altijd goed in geweest. Daar komt ze al aanlopen.

‘Kom je dansen?’ vraagt ze zonder te lachen. Ze staat er lusteloos bij. Haar hoofd hangt een beetje naar rechts. Alsof ze door iemand is gestuurd maar er zelf helemaal geen zin in heeft. Denk je dat ik daarmee ga dansen?

‘Nou, de vrolijkheid straalt van je af.’

‘Wil je nou dansen of niet.’

‘Nee, ik zit net lekker.’ Ze loopt weg.

Een paar minuten later danst ze met een kennis van de familie. Ze ziet er blij uit. Zwierig draait ze rondjes en trekt ze de aandacht naar zich toe.

Een dame naast me stoot steeds weer tegen mij aan terwijl ze van de muziek geniet. Met haar kont tegen mijn schouder. Ze steekt een sigaret op.

‘Roken doe je buiten.’ zeg ik terwijl ik de rook wegsla.

Mijn dochter telefoneert nu al een half uur. Ze ziet dat ik naar haar kijk en lacht naar me. Ook maakt ze een handgebaar. Zwaaien kun je het niet noemen. Ze houdt haar hand hoog en beweegt haar vingertoppen, alsof ze naar een klein kind zwaait. Ik glimlach terug, waarna ze zich omdraait en verder gaat met haar gesprek.

Simone is gestopt met dansen.

‘Simone, kom eens.’ Ze komt mijn kant op. ‘Dat tapijt kunnen we wel weggooien zo.’ We kijken naar de sigaretten, kruimels en vieze servetten die op het tapijt liggen. De hakken van dansende dames prikken diep in het tapijt. Ze haalt haar schouders op en loopt de kamer uit. ‘Ben je nog boos?’ Roep ik haar na.

Ik wil van mijn wijn proeven maar er loopt jong gespuis mijn kant op om me te feliciteren. Het zijn de kleinkinderen van de broer van Simone. Een kluitje kinderen, allen hebben ze blond haar, voorop loopt een meisje, daarachter een drietal verlegen neefjes of broertjes van haar. Het meisje is waarschijnlijk de oudste. Ik schat haar acht jaar oud. Eén van de jongetjes loopt met een boeket te sjouwen.

‘Gefeliciteerd opa Nelson.’ zegt het meisje. Een boeket gaat van hand naar hand en wordt dan op mijn schoot gelegd.

‘Nou bedankt jongens, maar ik ben jullie opa niet.’

‘Dat moesten we van mama zeggen,’ zegt het meisje.

‘Dat moesten jullie van mama zeggen. Nou, noem mij maar gewoon Nelson.’ Ik leun opzij en graai in mijn broekzak. Dat lijkt de kinderen te verheugen want ze beginnen elkaar aan te tikken. Ik pak mijn portefuille erbij en geef ze ieder een euro, want zo’n kwaaie ben ik niet.

‘En nu wegwezen.’

De kinderen rennen met het geld terug naar hun moeder. Iemand heeft een hond meegenomen. Het beest likt aan een blote kuit. Er rijdt weer een auto voor. Tien nieuwe feestgangers stappen uit. Ze hebben ieder een fles meegenomen. Er komen fietsers aanrijden, van recht en van links. Ze stoppen voor het huis van Nelson en Simone. Eén zet zijn fiets tegen een heg. Aan de overkant van de straat strijken zeven mussen neer op een dakgoot; het ding piept zachtjes, onhoorbaar voor de feestgangers, temeer omdat de mussen een lied inzetten. Er wordt begroet en voorgesteld. Op de tuintafel rusten drie paren blote voeten van levensgenieters in rieten stoelen. Een mug valt de gasten in de woonkamer lastig. Vader draagt trots zijn baby op zijn borst. Hij trekt de aandacht van welgeteld vier vrouwen. Drie knijpen de baby in de wangetjes. De laatste doet hetzelfde bij de vader. Simone wijst iemand de wc. Er blijkt al een rij te staan, maar boven (tweede deur rechts) is er nog één. Een bronzen beeldje glijdt een broekzak in en een fiets zakt door een heg. De koelkast wordt opengetrokken door de buurvrouw. Het pak melk is over tijd en wordt weggegooid. De verdediging van het Nederlandse elftal wordt grondig gekeurd door vader en zoon. Een slagroomtaart wordt de woonkamer binnengedragen. Een minuut later ligt deze omgekeerd op het tapijt. Nelson veegt met zijn zakdoek de spetters van zijn schoenen, gaat weer achterover zitten en ziet hoe de drukte aanzwelt.

Karim Abbara