We wisten het niet omdat Greenberg toen nog niet uitgebracht was, maar de film verbeeldt exact de overeenkomsten en tegenstellingen tussen de twintigers van twintig jaar terug en die van nu, waar ook het opgeschreven gesprek tussen Eva en mij om draaide. Alleen bekijken regisseur Noah Baumbach en zijn co-scenarist, actrice Jennifer Jason Leigh, die vergelijking voornamelijk vanuit de oudere generatie.

Greenberg gaat, zo viel in alle recensies van de film te lezen, over de neurotische Roger Greenberg (Ben Stiller), een vroege veertiger die zijn (kort door de bocht) op niets uitgelopen leven overziet. De ras-New Yorker keert terug naar geboorteplaats Los Angeles om op het huis en de hond van zijn jongere, maar succesvollere broer te passen terwijl die op vakantie is. Greenberg is onlangs ontslagen uit een psychiatrische inrichting en als niet-autorijder ontheemd in deze autostad, zoals hij ontheemd lijkt in zijn eigen leven.

Wat veel minder naar voren kwam in besprekingen van de film, is dat Greenberg net zo goed gaat over twintiger Florence (Greta Gerwig), het meisje met wie Greenberg het in de loop van de film min of meer aanlegt. Ze is de huishoudster van de jongere broer en wordt door Greenberg al snel behandeld als ongemakkelijke kruising tussen vriend, sloofje en chauffeur, met tussendoor voorzichtige toenaderingen op lichamelijk vlak. Misschien gaat Greenberg zelfs wel meer over Florence, ondanks de titel en de prominente plaats van het gelaat van Ben Stiller op de filmposter: de film opent bij haar, eindigt goeddeels met haar, en tussendoor gaat het evenzeer om hoe Greenberg haar verandert als om hoe dat andersom gebeurt. Waar alle andere lijnen in Greenberg’s leven aan het verleden verbonden zijn – zijn broer en diens familie, zijn oude bandleden – is de ontluikende relatie met het schuchter-neurotische meisje de enige lijn naar de toekomst voor de explosief-neurotische Roger.

Stiller en Gerwig zijn daarbij perfect gecast als epigonen van hun respectievelijke generaties én de bijbehorende filmgenres. Hij – geboren in 1965 dus twintiger van 1985 tot 1995 – was als regisseur verantwoordelijk voor Reality Bites, dat zoals Eva en ik al schreven de verongelijkte, anti-commerciële slacker-generatie tot in de puntjes weergaf. Gerwig op haar beurt – bouwjaar 1983 – is voor de mumblecore-groep wat Winona Ryder was voor filmmakers van de jaren negentig: boegbeeld, muze, aanjager. Vanaf de eerste dagen was ze nauw betrokken bij de stroming, met films als Hannah Takes the Stairs en Baghead (als actrice) en Nights and Weekends (als scenarist, coregisseur en hoofdrolspeelster).

Nog een sterk staaltje genre-gerelateerde casting: Mark Duplass. Greenberg speelt zich af in het rond de filmwereld cirkelende creatieve Hollywoodkliekje waar Greenberg’s oude vrienden toe behoren. Duplass speelt Eric Beller, een van de oude bandgenoten van Greenberg, die in tegenstelling tot zijn nukkige bandleider wél het contract dat ze kregen aangeboden van een grote platenbaas had willen tekenen. De aanwezigheid van Duplass is een cameo, beperkt tot anderhalve scene, maar wie wil kan wel degelijk belang zien in Baumbachs keuze voor precies deze acteur. Als regisseur/scenarist maakte Duplass samen met zijn broer Jay diverse centrale films van de opbloeiende mumblecore-beweging, waaronder de twee eerder genoemde titels met Gerwig, en ook als acteur duikt hij regelmatig op, bijvoorbeeld onlangs in Humpday, de eerste mumblecore-film die in Nederland een reguliere bioscooproulatie kreeg. Maar in de context van dit stuk is misschien nog belangrijker dat Duplass werd geboren in 1976, en dus de middenweg tussen Stiller en Gerwig bewandelt.

Die dualiteit vormt ook het karakter dat Duplass in de film speelt: Beller is een geldbeluste slacker met (gefnuikte) ambities, of een mumbler die het niet veel kan schelen wat er met de mensen om hem heen gebeurt. Precies het tegenovergestelde dus van hoe Eva en ik de slackers en mumblers beschreven: de twintigers van toen die vol van postmoderne ironie vooral met zelfontplooiing bezig waren; de twintigers van nu die hun idealen hebben in een zoektocht naar een eerlijke omgang met de anderen in je leven. Beller toont een tussenweg, maar neemt van beide kanten precies de verkeerde eigenschappen, en is daarmee de tegenpool van wat Greenberg uiteindelijk zal worden.

De film lijkt een afrekening met de generatie-brede vertwijfeling die ook in Reality Bites centraal stond, over ‘je ziel verkopen’ aan ‘de man’. Greenberg weigerde dat te doen, en moet nu in het reine zien te komen met de realiteit die die keuze opleverde: niet alleen zijn eigen leven liep erdoor op niets uit, maar ook dat van zijn beste vriend Ivan (Rhys Ifans). In de loop van de 107 minuten die de film duurt, verandert de hoofdpersoon met vallen en opstaan van de verongelijkte jaren-negentig-twintiger die hij in zijn hoofd nog steeds was, naar iets wat meer lijkt op een twintiger van deze tijd. Dan kan hij bijna echt aan zijn volwassen leven beginnen.

Uiteraard ga ik jullie niet aanraden om daar naartoe te gaan. Het zou niet getuigen van respect voor de hard//hoofdlezers wanneer ik ervan uit zou gaan dat ze het Kathmandu van de jaren tien nog niet ontdekt hebben. Eén gewoonte die me hier is opgevallen is echter bijzonder gemakkelijk over te nemen en eigenlijk niet gebonden aan welke plek dan ook: de liefde voor oud, die hier zo nadrukkelijk wordt tentoongespreid dat het wel een fetisj lijkt. Ik heb het niet over gerontofilie maar over de befaamde ‘bij elkaar geraapte’ Berlijnse interieurs, de antieke fietsen die je er overal ziet, oude kleding, oude auto’s, oude kachels in oude huizen met oude houten vloeren, oude bomen, oude muziek, oud enzovoorts.

Misschien hebben jullie dit artikel gelezen. Ja, het gaat de verkeerde kant op met deze stad. Maar laten we lering trekken uit dat wat ze er nog goed doen. Want de consumptiemaatschappij krijgt een tik met elk oud stoeltje dat een plek vindt op een oud houten vloertje in een nieuw cafétje met een jonge ondernemer achter de bar. In Nederland zouden we de grachten kunnen dempen met alle oude fietsen die mensen nog in de schuur hebben staan, maar waarom zou je ze niet gebruiken? Eén van de beste manier om verspilling tegen te gaan is door oude dingen te gebruiken in plaats van nieuwe te kopen.

Er is immers al zoveel op deze wereld, het is niet zo nodig om nog veel te maken. Mocht je het hier niet mee eens zijn. Excuus. Ik moest nu eenmaal een nieuwe tip schrijven. Tip: gebruik oude dingen en koop ze, bijvoorbeeld op het Waterlooplein in Amsterdam. Ze zijn over het algemeen goedkoper dan nieuwe en zo niet, dan word je opgelicht. Oud is trouwens ook heel hip.

Harold Schellinx – Final: The Final Soundtrack (2 uur en 2 minuten)

Vanaf de allereerste minuten van de openingswedstrijd van het afgelopen WK was ik verliefd. Ik zat thuis in Frankrijk, keek op mijn laptop naar de WK-webstream van de Franse televisie en hoorde voor het eerst de majestueuze Bes bzzzooommm die daarna nog wekenlang uit vele duizenden van die fijn gekleurde Vuvuzela toeters over de Zuid-Afrikaanse velden golfde.

Maar wat voor de laptop of buis een groot zomers sonoor feest had kunnen zijn (“Elke wedstrijd een symfonie!”), werd grondig bedorven door het aanhoudend irritante overbodige gekwek van de commentatoren, waar geen knopje ‘uit’ voor bestaat. Om nog maar te zwijgen van het feit dat omroepen wereldwijd het stadiongeluid in Bes begonnen te filteren of gewoon zachter gingen zetten, om tegemoet te komen aan de hordes bier slurpende, vlaggetjes zwaaiende, zoutjes likkende en ‘olé’ yellende nationaal fanaten die steen en been klaagden dat ze door al die toeters de bal niet meer zagen.

Pas op het aller-, allerlaatst, terug in het diepe Zuiden van het vaderland, vond ik een webkanaal waar de wedstrijden zonder commentaar, met niet meer dan het stadiongeluid, werden doorgegeven.

Daar en daarom maakte ik Finale, The Final Soundtrack: de volledige soundtrack van de WK finale wedstrijd tussen Nederland en Spanje in het Soccer City stadion in Johannesburg op zondag 11 juli, subtiel en kundig ‘gehercomponeerd’ voor een optimaal luistergenot. Finale is de ultieme ode aan de Vuvuzela, waarvan het maar de vraag is of hij ooit nog elders zo groots en meeslepend zal klinken.

Het stuk bestaat uit vijf delen, met een totale speelduur van 2 uur en 2 minuten:

1. Eerste helft (45’02”) 2. Tweede helft (45’42”) 3. Eerste helft extra speeltijd (15’31”) 4. Tweede helft extra speeltijd (12’27”) 5. Epiloog (3’55”)

http://www.harsmedia.com/SoundBlog/Archief/00738.php

http://www.harsmedia.com/SoundBlog/Archief/00734.php

Harold Schellinx (Amsterdam/Parijs) is een kunstenaar. http://www.harsmedia.com

Illustratie: Inés Cuesta

Nieuwe overstromingen treffen Pakistan

Dit weekeinde zijn opnieuw honderdduizenden inwoners van Pakistan op de vlucht geslagen voor overstromingen. Gisteren stroomde het water van de rivier de Indus Sujawal binnen, een stad met circa 250.000 inwoners in de zuidoostelijke provincie Sindh.
De vluchtelingen kregen tot nog toe niet of nauwelijks hulp. ,,We hebben geen drinkwater, en al helemaal geen voedsel, tenten of enige andere voorzieningen”, zei Mohammed Usman tegen een verslaggever van Dawn, een Engelstalige kwaliteitskrant. Usman, een arbeider, vluchtte enkele dagen eerder uit Sujawal. In sommige wijken van deze stad staat het water inmiddels 3 meter hoog. (Bron: NRC)

De Geotaggers kaart van New York

Het is een wonderlijke spiegel: een plattegrond van de stad zoals die door ons wordt vastgelegd, een beeld van ons beeld. Een stad wordt zo steeds meer gereduceerd tot haar bekende plekken. We kennen steden vaak al van films en foto’s voordat we ze gezien hebben, en wanneer we ze dan bezoeken is het deels ook om te kunnen bevestigen dat Rome, New York en Parijs inderdaad hun Sint Pieter, Manhattan en Eiffeltoren hebben. Bladerend door deze atlas stemt het dan wat somber als je bedenkt dat de donkere plekken waarschijnlijk steeds donkerder zullen worden en de lichte plekken van de kaart verdwijnen. Maar zelfs de grootste zwartkijker zal moeten toegeven dat deze beelden-van-beelden toch wonderschone plaatjes zijn.

-Alladin, ‘Een nieuw begin’ (1992)

Talloze mensen zeiden de afgelopen maanden: “Is dat nou wel zo’n goed idee, een zomerstop? Mensen gaan vergeten dat je bestaat!” Sommige van hen begonnen daarna onduidelijke kreten uit te slaan en wierpen zichzelf in de gracht. Anderen bleven staan met een uitdagende blik in de ogen en dan wist je dat er echt een antwoord nodig was.

Het is vrij simpel: hard//hoofd had rust nodig. Na een intens jaar waarin het tijdschrift onverwachts snel weerklank vond en verrassende successen kende, was het tijd voor herbezinning. Bovendien was het niet echt een stop: er verscheen in juli en augustus een selectie uit ons archief en hier en daar een zomerrubriek op de site. Niettemin namen we een risico: zouden er in september nog wel genoeg mensen geïnteresseerd zijn? Zouden we alles weggooien waar we voor gevochten hadden? Van wie is deze sok? Gelukkig kwam daar als een deus ex machina De Volkskrant om ons te interviewen, besteedde de NRC.next een heus kadertje aan ons en was die lichte zorg definitief weggenomen. Veel nieuwe lezers (en kijkers en luisteraars) hebben hard//hoofd ontdekt.

Foto: beeldredactie

Maar nu dus, na de zomerstop, een nieuw begin. Voor dit seizoen heeft hard//hoofd al een aantal veranderingen ondergaan. Organisatorisch zijn we enorm gegroeid en we streven naar steeds meer professionalisering, uiteraard allemaal ten bate van de inhoud. Er staan veel nieuwe rubrieken op stapel: het Woord van de Dag verandert in een SMS van de Dag (stuur jouw leukste/mooiste/raarste smsjes naar ons op!), absurdist Ronald Snijders gaat stukjes voor ons schrijven, er komt een heuze hard//hoofd-Questionnaire en in De Levensles zal een oude wijze man vanaf een bergtop adviezen uitspreken. Ondertussen gaan we door met vaste krachten als de columns van Kasper en Mees, Nieuws in Beeld, de Spontanimatie, Thuis bij Rob en Benny, de TIP en het hard//hoofd-lied, hoewel ze vaak in een nieuw jasje gestoken zijn.

Er zijn ook veel ambities. Uiteindelijk streven we naar wereldheerschappij, maar voor nu moet onze bekendheid zich over heel Nederland gaan verspreiden. Dit willen we onder andere doen door onze live-events ook buiten Amsterdam te organiseren. De journalistieke kant van hard//hoofd zal zich verder ontwikkelen, zodat het tijdschrift urgenter en actueler wordt. De website moet tegelijk gebruiksvriendelijker en uitdagender worden. Ook zijn er plannen voor radio en televisie, waarover we zo snel mogelijk meer uit de doeken kunnen doen.

Het wordt aldus een mooi jaar waarin hard//hoofd weer naar een hoger niveau kan stijgen. We hopen dat de nieuwe en vaste lezers daar onderdeel van willen zijn.

-Rutger Lemm
hard//hoofdredacteur

P.S. Als je echt mee wilt doen, zijn er weer een groot aantal vacatures!

De move is bedacht door Mundo Clavers , een van de voormannen van de dance crew Ravers Clavers. Het lijkt misschien op de shake van Elvis Presley of op de losse knie-enkel coördinatie uit de klassieke Charleston routine… maar dit is toch echt een keiharde dancehall move.

Het nummer waar Precious en Divalicious op dansen is van singjay Mr Vegas - Gallis/Sassa Step. De Ravers Clavers waren daar niet zo blij mee, ze hadden zelf een nummer laten mixen, maar Mr. Vegas had al alle aandacht getrokken met zijn Sassa Step competitie.

Check de video, leer de Sassa Step en begin je eigen competitie!

en op YouTube:

Hieronder nog een Bogle opfrisser:

Ook op YouTube: