Een film gebaseerd op een stripboek. In de hoofdrol twee chagrijnige, iets te dikke meisjes. Een bijrol als love-interest voor Steve Buscemi (voor wie hem niet kent: niet bepaald het prototype ‘mooie man’). Ghost World, geregisseerd door Terry Zwigoff in 2001, is één van de beste films van de afgelopen tien jaar, maar helaas niet heel bekend bij het grote publiek.
De film is gebaseerd op de cult-comic Ghost World van tekenaar Daniel Clowes uit 1993. Het verhaal draait om de achttienjarige Enid (in de film vertolkt door Thora Birch) die samen met haar beste vriendin Becky (Scarlett Johanson voordat ze ging denken dat ze Marylin Monroe was) ergens in de jaren negentig in een typisch Amerikaanse stad woont.
Enid is sarcastisch, intelligent en onaangepast. Op haar kamer draait ze oude platen en haar voornaamste bezigheden bestaan uit het samen met Becky beledigen van de mensen om hen heen. Op een rommelmarkt ontmoet ze de veel oudere Seymour (Steve Buscemi) met wie ze bevriend raakt. Seymour is eenzaam, heeft een rotbaan en een gigantische verzameling jazzplaten. Deze vriendschap zorgt ervoor dat haar relatie met Becky, die een baantje vindt en op zichzelf gaat wonen, problematisch wordt.
Ghost World is een atypisch ‘coming of age’-verhaal. Enid weigert zich aan te passen en veracht alles wat ‘normaal’ is: studeren, mensen die net doen alsof ze gelukkig zijn. Als de ex-vriendin van haar vader vraagt wat ze nu voor interessants doet ‘because you were always such an intelligent little girl’, antwoordt ze: ‘I’m taking a remedial high school art class for fuck-ups and retards.’
Gaandeweg ontdekt Enid echter dat haar beste vriendin ervoor kiest om ook die ‘normale’ kant op te gaan. Ze besluit om niet te gaan studeren, zoals iedereen, en haar eigen weg te gaan. Ze vindt niet een bestemming of haar grote liefde: ze gaat gewoon weg. De film laat echter open of dit een goede keuze is; het einde is melancholisch.
Enids personage is wel eens vergeleken met dat van Holden Caulfield uit The Catcher in the Rye; die andere sarcastische protagonist. Ghost World kwam uit in ongeveer dezelfde periode als American Pie; ik zie de film als een mooie tegenhanger van het clichébeeld van perfecte jongens en meisjes dat we aan een lawine aan flauwe tienerfilms hebben overgehouden. En hoewel het verhaal afkomstig is uit een stripboek, is het veel herkenbaarder.
Nog een reden om te film te zien is de geweldige soundtrack, getuige dit filmpje met Bollywoodmuziek waar Enid op door haar kamer danst: